त्यावेळी
वाटलं होतं
आपण
एकमेकांना
अगदी अनुरुप
जसं
दोन देह
एक मन
दोन श्वास
एक जीवन.
पण
पुलाखालून
थोडं पाणी
वाहून गेलं
आणि लक्षात आलं
आपले फुलण्याचे रुतू वेगळे
तसेच , पानग्ळीचेही.
आता आपण कुरवाळतो.
स्वतंत्रपणे
पाखरांच्या स्मृती
आपल्या बहरानंतरच्या
आणि वाट पहातो
नव्या बहराची
आपल्या पानगळीनंतरच्या
----------------------------------------
कवयित्री - सौ. उज्वला केळकर. - सांगली
0 comments:
Post a Comment