प्रवाह

एका अनावर ओढीने
ऐल पैल ओलांडत
सुसाटत, फुफाटत निघालेला
तुझा वेगवान प्रवाह
पालाण घालत
बेगुमान धडका देतोय
झाडाला
पण , त्याची मुळं आता
खुप खोलवर रुजलीयत.
विस्तारलीतसुध्दा...
तुझ्या आवेगाने
मुळातळीची माती सैलावेल
एखादी क्म्च हिरवी फांदीकी येईल
गळामिठी घालत
तुझ्यासोबत.
पण आता सारंच उन्मळून
तुझ्या प्रवाहावर झोकून देणं
कसं घडेल?
त्यापेक्षा तूच आवर ना तुझा आवेग
आणि
शांत समंजस होऊन वहात रहा
ऐल पैलाच्या मर्यादेत
काठांवरुन पानांचे हे स्नेहल डोळे
स्निग्धछाया धरतील तुझ्यावर
सदाचीच......

------------------------------------------
कवयित्री - सौ. उज्वला केळकर. - सांगली

त्यावेळी

त्यावेळी
वाटलं होतं
आपण
एकमेकांना
अगदी अनुरुप
जसं
दोन देह
एक मन
दोन श्वास
एक जीवन.
पण
पुलाखालून
थोडं पाणी
वाहून गेलं
आणि लक्षात आलं
आपले फुलण्याचे रुतू वेगळे
तसेच , पानग्ळीचेही.
आता आपण कुरवाळतो.
स्वतंत्रपणे
पाखरांच्या स्मृती
आपल्या बहरानंतरच्या
आणि वाट पहातो
नव्या बहराची
आपल्या पानगळीनंतरच्या

----------------------------------------
कवयित्री - सौ. उज्वला केळकर. - सांगली

तू अशी स्वप्नात माझ्या येऊ नको ग साजणी

तू अशी स्वप्नात माझ्या येऊ नको ग साजणी

कस्तुरीचा गंध उधळित नकोस जाऊ कामिनी !!धृ !!

तव तेजाच्या प्रकाश किरणी फूल मनाचे उमलून आले

मावळतीला मिटू नको ग सूर्यफूलांचा बहर घेऊनी !!

तुझ्या स्वराच्या हिंदोळ्यावर शब्द माझे बांधले मी

गीत ते आकाशवेडे गाऊ आपण दोघे मिळोनी !!

नेंणीवेच्या काठावरुनी बोलाविशी तू चंचले

बोलाविले गे मी तुला सत्यात अन् जागेपणी !!

कवयित्री - सौ। उज्वला केळकर। - सांगली