प्रवाह

एका अनावर ओढीने
ऐल पैल ओलांडत
सुसाटत, फुफाटत निघालेला
तुझा वेगवान प्रवाह
पालाण घालत
बेगुमान धडका देतोय
झाडाला
पण , त्याची मुळं आता
खुप खोलवर रुजलीयत.
विस्तारलीतसुध्दा...
तुझ्या आवेगाने
मुळातळीची माती सैलावेल
एखादी क्म्च हिरवी फांदीकी येईल
गळामिठी घालत
तुझ्यासोबत.
पण आता सारंच उन्मळून
तुझ्या प्रवाहावर झोकून देणं
कसं घडेल?
त्यापेक्षा तूच आवर ना तुझा आवेग
आणि
शांत समंजस होऊन वहात रहा
ऐल पैलाच्या मर्यादेत
काठांवरुन पानांचे हे स्नेहल डोळे
स्निग्धछाया धरतील तुझ्यावर
सदाचीच......

------------------------------------------
कवयित्री - सौ. उज्वला केळकर. - सांगली